Marzec cudownie się zapowiada, słonecznie i w miarę ciepło.

Oj ci,co do Zakopanego pojadą , śmiało na Gubałówce swoje twarzyczki do słonka wystawiać będą mogli…

I chociaż sam wczesny poranek był raczej chłodny, łapki marzły, to jednak ledwo słonko wyszło, odrazu zrobiło się tak przyjemnie…

A przed chwilą patrzyłam na gwiazdy: niebo zagwieżdżone jak na grudzień calkiem,całkiem.

Czyżby i kwiecień zapowiadał  nam się piękny???

 

Piątek byłby nawet całkiem fajnym dniem, gdyby…

Gdybym nie musiała jutro iść też do pracy.

Aj, ale bym sobie poleniuchowała…

Ale niestety, moje BUM wypadło i już.

Nie ma zmiłuj się.

Nic na to nie poradzę.

Ale dzisiaj już ostatni raz w tym tygodniu,ba nawet w  ciągu dwóch tygodni tak wcześnie wstałam.

Popatrzyłam na księżyc  w kształcie rogala,ukrytego za lekka chmurką i aż się  uśmiechnęłam sama do siebie.

Taki piękny widok…..

Za oknem wyje jakaś syrena, pewnie znów ktoś włamywał się do czyjegoś auta, co jest nagminnym zjawiskiem  na mojej ulicy.

I tak mija minuta po minucie porannej godziny i od  pobudki ( czemu znów jakieś młoteczki tłuką sie w tej mojej głowie???), aż po wyjście do pracy.

I znów dzisiaj, podobnie jak wczoraj, nie będę się spieszyła,stanowczo za wcześnie ostatnio do tej pracy przychodziłam….

I mam nadzieję, że dzisiejszy dzień też miło mi przeleci.

Miło i bez nerwów, bo chociaż popołudniu w przychodni mam sporo bieganiny,

ale opracowałam nową metodę : ponieważ wiem, że i tak całą pracę muszę wykonać, podchodzę do niej na luzie, z uśmiechem i….nie poddaję się zmęczeniu.

Całe zmęczenie wychodzi ze mnie dopiero po przyjściu do domu, ale wtedy już jestem panią swojego losu…

No, pora już kończyć moje poranne wywody i pomału zbierać się do rozpoczyniania mojej codziennej rzeczywistości.

Miłego dnia, Kochani.