oj, łatwo nie jest

Przez te kilka świątecznych dni żołądek przyzwyczaił się do dobrych kąsków i teraz normalnie, bezczelnie się o nie upomina.

Smaki mam, jakbym w ciąży conajmniej była , ( a na pewno nie jestem !!!).

Oj, coś słodkiego pewnie by się wcząchnęło , a tu ….stop……nie ma …….

Basta i już.

Praktycznie to jest tak, jakbym od początku rozpoczynała moją dietę.

No i na co mi to świąteczne podjadanie było????

Na domiar złego, już dwukrotnie zostałam obadarowana czekoladkami,w dodatku.takimi jak lubię…

FERRERO ROCHER………

A to  diablisko wredne, czarne, siedzi w kącie i chichocze.

Chyba muszę pokazać mu jęzor.  

 

      

A który to już dzień tygodnia?

Najwygodniej powiedzieć, że następny.

Bo przez te wolne, świąteczne dni, kalendarz całkowicie już mi się pomylił.

No to dzisiaj już mamy  czwartek, może i dobrze, bo to wczesne wstawanie, o 5 rano, tylko jeszcze jutro mnie czeka…..

Dzisiaj niestety znów sama muszę przez wieś biegać.

Umyślny nie przyjedzie…….

A musicie wiedzieć, że mojemu szwagrowi przeszło przez myśl w tym roku,  kupić mi w prezencie imieninowym…..używanego malucha.

Pomysł był całkiem fajny, tylko……..

……zakwestionowała go moja siostra, w obawie, że mogłabym w nim sięrozbić, nie daj Boże zginąć i cała rodzina miałaby mnie wtedy na sumieniu….

Tak więc pomysł upadł, zadowoliłam się fajna patelnią ( ale zamiana, co???), a ja nadal piechtą biegam.

I tak już chyba musi pozostać, bo rzeczywiście nie bardzo widzę siebie jako kierowcę, nawet malucha.

Tak więc prawo jazdy, które niebawem odbiorę z aktualizacji ( kiedy ja zdawałam egzamin na prawo jazdy???, ho ho), będzie jeździło razem ze mną w…torebce.

Tak będzie bezpieczniej i dla mnie i dla potencjalnych przechodnów, chociaż muszę przyznać, że jako kierowca jeździłam bardzo ostrożnie ( ha, całe 2 tygodnie jeżdziłam, potem dałam samochód do naprawy koledze i… nie zobaczyłam już więcej ani kolegi, ani samochodu – miał wypadek, w którym niestety zginął, a auto nadawało sie do kasacji).

Nawet, jak pamiętam, gdy ktokolwiek tylko podchodził do krawężnika, stawałam i prawie zmuszałam, żeby na  drugą stronę przeszedł.

Niestety, do prowadzenia auta trzeba mieć melodię, ja nie bardzo ją wyczuwałam i …raczej bardziej się stresowałam, niż jeździłam.

I chociaż w te święta znów szwagier poruszał temat kupna przezemnie auta ( no, wtedy to już byłby tylko mój własny wybór, rodzina nie czuła by psychicznego ociążenia moich automobilowych wybryków), przyznam, że nawet przez moment znów roztoczyłam w marzeniach  wizję własności, to jednak zdecydowanie teraz, już na zimno i bez emocji pomysłowi mówię zdecydowane N  I  E !!!!!

A w związku z tym  ponoszę konsekwencje swojego wyboru i…wybieram poranne spacery solo przez wieś, jak właśnie dzisiaj.

No to idę właśnie  na ten poranny, mroźny spacerek……