Smutny i mglisty.

Wspomnienia wczorajszego późnego wieczora wracają.

Ci, z którymi rozmawiałam o Zygmuncie też są w szoku, Boże, tak szybko, tak szybko….

Palec opatrzności wskazał : teraz Ty.

A  kto będzie następny?

I jak szybko?

Spieszmy się kochać ludzi, oni tak szybko od nas odchodzą.

I można dodać :  tak niespodziewanie szybko.

To będzie dla nas w przychodni bardzo smutny dzień, wszyscy bardzo Go lubiliśmy……

 

 

Przed chwilą umarł jeden z naszych kolegów, z którym pracowałam na Żabińcu.

Nie ma i nigdy już z nami nie będzie Zygmunta.

Był wspaniałym cżłowiekiem, pełnym ciepła i dobroci, zawsze życzliwy dla pacjentów i dla nas, pozostalego personelu.

Jeszcze miesiąc temu był z nami w pracy, jeszcze tydzień temu przyszedł na ostatnie swoje badanie, chociaż wiedzieliśmy, że jest ciężko chory, tej najgoszej myśli nie dopuszczaliśmy do swojej świadomości.

A jednak………

Czas był dla Niego nieubłagany – od momentu wykrycia choroby minęło niecałe 2 miesiące.

Jechałam z Nim wtedy karetką i pamiętam jak mi mówił : ” Ewa, mnie nie oszukacie, ja to wszystko przez 8 lat mojej pracy tutaj widziałem, widziałem tych wszystkich chorych , których przywoziłem na badania KT, wiem, co będzie dalej…..”

Tylko dlaczego stało się to tak szybko????

Żegnaj Zygmuncie, napewno o Tobie nie zapomniemy.