Moja Siostra Anna była naprawdę wspaniałą osobą, bardzo ciepłą, bardzo rodzinną,

bardzo kochaną. Ona kochała nie tylko swoje dzieci, swoją rodzinę, Ona kochała

ludzi, dlatego dużo im pomagała.

Wszyscy pacjenci byli z Nią zaprzyjaźnieni, traktowali ją jak przyjaciółkę, powierniczkę,

której można się zwierzyć ze swoich  kłopotów – dlatego zawsze do niej było sporo

pacjentów, zresztą była świetnym lekarzem internistą, miała wspaniałe wyczucie.

Dla dzieci i dla mnie była wszystkim.

Jeszcze 3 lata temu obchodziliśmy wspólnie Jej imieniny.

Przyszła cała rodzina, a Ona z uśmiechem przymierzała sukienki i bluzki, które Jej dzieci

przyniosły w imieninowym prezencie. A ja tylko wszystko fotografowałam, zawsze byłam

rodzinnym fotoreporterem i może dobrze, bo pozostało nam wiele zdjęć z tamtych pięknych

chwil.

Prawda, jak pięknie wyglądała w jednej z tych sukienek?

A dzisiaj? A dzisiaj co najwyżej mozemy złożyć imieninowe kwiaty na Jej grobie, zapalić znicze

i…z łzą w oczach wspominać tamte piękne chwile, gdy siedzieliśmy na tarasie, popijając

wino z owocami z wydrążonego arbuza ciesząc się Jej obecnością, przecież to było tak

niedawno……

Czemu tak wcześnie Aniu odeszłaś? Czemu nas zostawiłaś????

I znów dzisiaj mój wspomnieniowo –  łzawy wpis, no cóż, trudno w takich chwilach

powstrzymać się od  refleksji.

A i dzień dzisiaj w Krakowie  za oknem łzawy, widocznie do stanu mojej duszy się upodobnił.

Poznaniacy dzisiaj mają słoneczko ( tak w TVN -24 dzisiaj głosili) – i bardzo dobrze im tak, niech

się cieszą latem, mam nadzieję, że i do nas ono wróci, byleby tylko znów  nie w tropikalnej

odmianie, niech będzie zwyczajne, polskie lato, z normalnymi temperaturami, bez burz 

i bez  powietrznych trąb.

Wszystki Aniom i Aneczkom w dniu Imienin najlepsze  imieninowe życzenia.

Hanulko 1950, dzisiaj o Tobie szczególnie ciepło myślę i Tobie tą  imieninową różyczkę

dedykuję: